Janneke over haar werk bij de Kap 

Een warm hart voor de ander

Toen de Apeldoornse Janneke (74) uit de Maten negen jaar geleden met pensioen ging, wist ze al snel dat ze niet stil wilde zitten. Na een lange loopbaan als verpleegkundige in het ziekenhuis miste ze het contact met mensen. “Ik wilde iets blijven doen waarmee ik anderen kon helpen,” vertelt ze. “En ik wilde ook zelf in contact blijven met de maatschappij.”

Tekst door: studenten van Aventus
Foto: Pexels (in verband met privacy is voor een fictieve foto gekozen)

Zo kwam ze terecht bij de Kap, een organisatie die vrijwilligers koppelt aan mensen die wat extra steun of gezelschap kunnen gebruiken. Inmiddels bezoekt Janneke al jaren dezelfde mevrouw. Eén keer per week – soms om de twee weken – gaat ze bij haar langs om samen boodschappen te doen of gewoon gezellig te praten. “We hebben altijd leuke gesprekken. Het is fijn om te merken dat mijn komst verschil maakt. En ik krijg er zelf ook veel voor terug.”

Janneke is enthousiast over de manier waarop de Kap haar vrijwilligers ondersteunt. “Je wordt goed begeleid en er zijn regelmatig cursussen. Daar leer je wat er bij het werk komt kijken, maar ook hoe je het beste kunt omgaan met verschillende situaties.”

Hoewel ze haar werk alleen doet, heeft ze eens in de drie maanden contact met haar coördinator om ervaringen uit te wisselen. “Dat vind ik prettig,” zegt ze. “Je voelt dat je er niet alleen voor staat.”

Het vrijwilligerswerk heeft haar blik op het leven veranderd. “Ik zie nu nog meer hoeveel pech sommige mensen kunnen hebben, vooral met hun gezondheid. Dat maakt me dankbaar voor wat ik zelf heb.”

Janneke voelt zich altijd veilig en gewaardeerd bij haar bezoekjes. “De mevrouw waar ik kom laat echt merken dat ze blij met me is. Dat doet me goed.”

Ze hoopt dat ook jongere mensen de stap durven zetten om vrijwilliger te worden. “Het kost niet veel tijd — één uurtje per week is al genoeg — en je krijgt er zoveel voldoening voor terug. Bovendien kun je niet alleen ouderen helpen, maar ook jongere mensen die het even moeilijk hebben.”

Zolang het kan en zolang ze er plezier in heeft, wil Janneke doorgaan met haar vrijwilligerswerk. Lachend zegt ze: “Misschien doe ik het nog wel tien jaar. Ik ben gewoon heel blij dat de Kap bestaat.”