‘Joke hielp mij met de krassen op mijn ziel’

De ouders van Hatice hebben bijna 50 jaar in Apeldoorn gewoond. “Na het overlijden van papa heeft mama nog 10 jaar in Turkije gewoond. Tot ze niet meer alleen durfde te slapen. Toen hebben mijn man en ik haar in huis genomen. Kort daarna kreeg ze een delier en later dementie. Ze zag mij niet meer als haar dochter, maar als haar moeder. Ik moest toneel spelen om haar gerust te stellen. Dat vond ik heel moeilijk.” De moeder van Hatice is 86 jaar geworden. Hatice bleef achter met krassen op haar ziel.

Foto: Medea Huisman

“Natuurlijk rouw ik om het verlies van mijn moeder, maar nog meer om wat ze mee hoeft maken sinds ze dementie kreeg. Ze heeft geen fijne tijd in het revalidatiecentrum gehad. Uiteindelijk heb ik haar daar weggehaald en hebben we thuis nog 8 maanden voor haar kunnen zorgen met dank aan de huisarts, thuiszorg en ‘Saar aan huis’.

Ik denk vaak: had ik haar wel naar Nederland moeten halen? Ze heeft zoveel moeten doorstaan”, vertelt Hatice terwijl de tranen over haar wangen rollen.

Hatice kwam na het overlijden van haar moeder bij de Kap terecht voor steun bij rouw. “Bij vrijwilliger Joke kon ik mijn verhaal kwijt. Ze kwam bij mij thuis en luisterde zonder te oordelen. Dat hielp mij.”

Ook sloot ze zich aan bij de Wandelkap; de wandelgroep van de Kap voor mensen die een dierbare hebben verloren. “Je ontmoet mensen met verschillende verhalen. Dat helpt mij relativeren. Mijn verdriet is groot, maar ik zie ook wat ik nog wél heb: mijn man, dochters en schoonzonen.”

Wanneer het beter mag gaan met Hatice, hoopt ze zelf ook vrijwilligerswerk te gaan doen. “De eerste en tweede generatie gastarbeiders uit Turkije hebben behoefte aan vrijwilligers uit hun eigen cultuur. Je diepste gevoelens kun je echt alleen in je moedertaal uiten.”